Dwoje Nieprzemijających
∞ Dwie istoty są manifestacjami przeciwstawnych, lecz nierozdzielnych zasad — dwóch biegunów jednego procesu. Ich ciała tracą wyraźne granice: skóra przechodzi w błonę, skrzydło, głaz i otaczającą materię. Intymność staje się tu relacją ontologiczną, a nie tylko cielesną.
Praca odwołuje się do obecnej w wielu kulturach idei komplementarnych przeciwieństw, reinterpretując ją poprzez współczesną, generatywną ikonografię sacrum. Ciało staje się chwilową formą większego kontinuum, w którym przeciwieństwa nie wykluczają się, lecz wzajemnie określają swoje istnienie.
